De vruchten van aardbeien plukken

De vruchten van aardbeien plukken De lente is begonnen en daarmee is ook een periode van feest- en vakantiedagen aangebroken. De zomer komt in zicht. Daar leeft de uitzendbranche van op. Net zoals de seizoenen zich afwisselen, zijn er in de uitzendwereld herkenbare bewegingen die steeds terugkeren. Een dipje aan het einde van de zomermaanden, de drukte aan het einde van het jaar, het inzakken van de markt aan het begin van het jaar met de verschillende bijeenkomsten en congressen, een voorzichtige klim in uren en omzet richting de zomer. Tot slot de piek in de zomermaanden mede dankzij de inzet van vakantiekrachten voor seizoenswerk. Iedereen die op een uitzendvestiging werkt of ooit heeft gewerkt, herkent dit patroon en ongetwijfeld ook de reuring die vakantiewerk met zich meebrengt. Zeker in de zomer. Een vestiging gaat zoemen van het plaatsen van vakantiekrachten en de extra omzet die dit met zich meebrengt. Mijn eigen eerste herinneringen aan vakantiewerk dateren van voor mijn werk in de uitzendwereld. Ergens rond mijn 17e mocht ik mij als scholier om zes uur in de ochtend melden bij de achterdeur van een boerderij in het oosten van Brabant. Daar stond ik als puber tussen mensen van twee tot drie keer mijn leeftijd van allerlei nationaliteiten, klaar om aardbeien te gaan plukken. Ik was, met 15 minuten fietsen vanaf mijn ouderlijk huis, beland in een wereld waar mijn VWO opleiding mij niet op had voorbereid. De beloften waren groot; makkelijk werk, flexibele werktijden en goede verdiensten voor mensen die konden aanpakken. Het zomerweer dat zich in de vroege ochtend aankondigde had er een mooie dag van kunnen maken. Maar tjonge, wat viel dat tegen. Aardbeien van de volle grond. Heerlijk, totdat je ze moet plukken. Na een korte, over de groep uitgeblafte instructie, mochten we in colonne achter de baas aan, die ons zwaaiend met stok, echt waar, naar een veld dirigeerde om vervolgens te blijven schreeuwen. Op mijn knieën, heb ik het welgeteld één dag volgehouden. Dat is heel, heel hard werken. En die verdiensten vielen nogal tegen. Verbrand door de zon, blaren op mijn handen, kapotte knieën een illusie armer, maar een enorme ervaring rijker fietste ik naar huis om de volgende dag niet meer terug te komen. Dit was niet voor mij. Dat gold alleen niet voor al die andere, veelal, zwijgende mede-plukkers die naast mij de hele dag hadden gewerkt. Die waren er de volgende dag waarschijnlijk weer, en de dag daarna vast ook. Die hadden waarschijnlijk ook geen keuze. Tenminste niet op de wijze die ik mij wel kon veroorloven (of dacht dat ik dat kon). Ik was niet afhankelijk van dit werk, ik deed het erbij. Dat geld was voor mij niets meer dan een extraatje richting mijn vakantie. Maar nooit zal ik nog simpel denken over werk dat als simpel te boek staat. Al helemaal niet over al die mensen die dit werk doen. Soms uit keuze, maar vaker omdat ze geen keuze hebben. Op veel plaatsen zijn dit wel de mensen die voor ons het verschil maken en waar wij als uitzendsector een grote rol spelen maar vooral ook heel afhankelijk van zijn. Dat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Als je recente publicaties leest, is daar nog een wereld te winnen en is er ten opzichte van mijn ervaring ruim 30 jaar geleden op sommige plekken niet veel veranderd. Niet alleen op het platteland in Oost Brabant. Aardbeien-plukkers zijn overal, net zoals vakantiekrachten. Elk jaar, als er weer een vakantiekrachten-actie wordt opgestart, denk ik aan mijn korte carrière als aardbeien-plukker en hoop ik dat allerlei jonge mensen naast een zakcentje ook wat anders onbetaalbaars mee naar huis nemen waarmee ze later hopelijk iets goeds zullen doen. Als eigen ervaring leidt tot meer inlevingsvermogen, levert vakantiewerk iedereen wat. Steven Gudde Directeur Bidmanagement en Business Development bij Olympia Uitzendbureau
flexnieuws
03-04-2018 14:07